Alles over het leven

‘Das Heimweh hört doch nie auf’

Ik volg een opleiding aan de Schrijversacademie (kan ik iedereen die graag schrijft aanraden) en ter afsluiting van vier basismodules moesten mijn klasgenoten en ik een kort verhaal inleveren. Dit is mijn verhaal, getiteld: Heimwee ‘Lieve God, laat me alstublieft veilig thuiskomen,’ fluisterde ik, terwijl ik mijn ogen dichtkneep en het bloed uit de knokkels van mijn in elkaar verstrengelde handen perste. ‘Dit is mijn enige wens, verder zal ik U nooit meer iets vragen. Dat beloof ik.’ Mijn    Lees dit AllesKliktBlog

Jasjes

Vlak onder mijn raam is er iets aan de hand. Een boze, hoge mannenstem schreeuwt dat ‘hij zich niet laat intimideren’. Als ik naar beneden kijk, zie ik twee mannen in blauwe jassen met ‘Handhaving’ op hun rug. Ze omsingelen de schreeuwende man, die een keurig bordeauxrood jack draagt en een wit hondje aan de lijn heeft. Misschien hebben de twee iets gedaan wat niet mag (hondje gepoept op de stoep, baasje gedaan of-ie het niet zag) en waren ze door de Handhavers betrapt, die er nu werk van willen    Lees dit AllesKliktBlog

Lekker thuis

Als thuiswerker heb je in je keuken en wc geen last van briefjes met mededelingen.

Als freelance tekstschrijver werk ik dus thuis. “Is dat niet eenzaam?”, hoor ik vaak. ‘Ja en nee’ is dan het meest passende antwoord. Als ik zou zeggen: "Helemaal niet, ik vind de hele dag in mijn eentje werken heerlijk!", zou ik misschien worden weggezet als de vrouwelijke versie van een ‘lone wolf’, die helemaal niet schrijft maar elke avond achter gesloten gordijnen bomgordels aan het passen is. En omgekeerd: als ik bij wijze van antwoord in de armen van de vraagsteller zou vallen, al ‘ik    Lees dit AllesKliktBlog

Johannes bij de hemelpoort

De hemel van Johannes de bultrug.

'Volgens mij wist ik het niet, maar ik geloof dat ik denk dat ik het had kunnen weten,' tobt Johannes, terwijl hij voor de hemelpoort ligt. Zijn gedachten lopen over van zelfverwijt. 'Als ik wat beter had nagedacht, was ik niet op die zandplaat gezwommen. Maar ik kende daar de weg niet, dus ik kon er echt, echt, echt niks aan doen.' Een zacht gekuch. Achter gouden hekspijlen staat een man in een witte jurk. 'Mag ik naar binnen, alstublieft?', vraagt Johannes beleefd. De poortwachter is    Lees dit AllesKliktBlog

Grasje Kallie van Manokko

Grasje Kallie van Manokko

'Stien, Marie en To, Bets, Leonard, Cor en Jo.' Mijn oma en haar broers en zusters bedachten dit rijmpje toen ze, aan het begin van de vorige eeuw, op een koude Haagse zolderkamer 's nachts in bed lagen. Ze regen hun namen aaneen, niet voor henzelf maar als boodschap aan de buitenwereld. Samen sterk. Een rijm als een onneembaar fort. Het verbond dat ze als kinderen sloten, bleef tot aan hun dood bestaan. Ze maakten ruzie, verzoenden zich met elkaar, trouwden en rouwden, kregen kinderen,    Lees dit AllesKliktBlog